بارقه ی امید

سلام. داشتم فکر می‌کردم وبلاگ میتونه وسیله‌ای باشه برای تشکر!!

البته شاید تا آخر مطلبم هم نتونم اسم و اون نفر و بیارم ولی مطمئنم شما منظورم و می‌فهمید:)

این آدم با نگاهش اونم نگاه تیزبینش خیلی جاها به من آرامش داده!!! حتی باعث شده که تحمل سمنان برام راحت تره بشه!!!! فکر کنم فهمیدید منظورم کیه!! ولی بیشتر راهنماییتون می‌کنم.

به کفش کتونی علاقه خاصی داره! موهاش تقریباً فر! کفش زن‌داییشم معروفه!!

دیگه مطمئن شدید کی و میگم؟!!!!

آره درست حدس زدید اون کسی نیست جز هاجر درخشان!!!:)

هاجر بود که با نگاه تیزبینش رتیلای خوابگاه و می‌کشت. صبح! امتحان ارتوپدی که رفتم بخوابم یه رتیل البته من که نگاش نکردم ولی میگن خیلی بزرگ بود:( بیشعور دقیقاً دم در اتاق ما بود:( هاجر پیداش کرد کشتش. و من تونستم دو ساعت یا یک ساعت بخوابم و با نمره 13 پاسش کنم:) ولی خدایی اشکم داشت در میومد. یعنی اگر آخرین روزی نبود که تو سمنان بودیم ترک تحصیل و به دیدن رتیل ترجیح می‌دادم برمی‌گشتم البرز:)!!!

هاجر دستت درد نکنه بی تو تو اون خوابگاه یک لحظه هم امنیت نداره :) نمی‌خواستم اسمت و بگم ریا نشه ولی طاقت نیوردم دیگه!!!